Nada u očima Sunca

Lutalo je srce,

očajnički tražeći

snagu i razlog

Srce se umorilo,

pa se oznojilo,

kraj reke zaselo

Onda je zaplakalo,

od sreće da

uvenuti neće

Zaplaka i duša,

na zubatom suncu

u mesecu zaljubljenih

Jedan jecaj

sustizao je drugi

sokakom emotivnih

Srce dobi smisao,

dok obrazi reku

izrodiše, najčistiju

Duša dobi osmeh,

utešila je mladost,

pameti puna

Sočiva zasijaše,

poput novih,

progledaše

Nakon decenija,

dugih i olujnih,

jedan uličar

zaplaka od sreće

Uočivši nadu

u očima sunca,

telo ozdravi.

Gary Bramil 1/2/25.